Meri Udaan

મારા અંતરની જ્વાળાઓ  આક્રોશ બનીને બહાર આવે છે મનની પીડા ક્રોધ બનીને શબ્દોમાં  ઉતરે છે બીજા માટે છોડેલા કટાક્ષના તીર મને જ ઘાયલ કરે છે ! જીવનના હિમાલયપથ પર શું  મેળવવું છે મારે ?             મારી ભાવનાઓના વહેતા ધોધ રૂપી સંસારસાગરમાંથી             સત્યરૂપી છીપ ક્યારે બહાર આવશે ? મારા અંતર બાહ્ય અસ્તિત્વની સત્યતા સહુ લોક કેમ જાણશે ? ક્યાં સુધી આ દેહ આત્મા સાથે સંતાકુકડી રમશે ? 

કંઈક   ખૂટી રહ્યું   છે જીવનમાં મારા ..    શેની કમી છે સમઝાતું નથી?    અસમંજસ  માં હું કેમ છું ખબર નથી?    શું શોધું છું  વર્ષો થી? ખુદ ને? આત્મા ના સ્વરૂપ ને? કેમ હું તૃપ્ત નથી થતી? ખાવું ,પીવું , ફરવું ,સુવું દુનિયાદારી ,સંબંધો , આ વ્યવહાર, આ જ બધા કામો કરીને મરવું ,  કે  પછી  બીજું ખાસ કરવું? સતત મન  ઘબરાય  છે  બેચેની થી મુંઝાય  છે. એક અલગ રસ્તે  ચાલવું છે   . પોતાનું અસ્તિત્વ  શોધવું  છે  , મારે ખરેખર 'કંઈક'  કરવું  જ   છે!

એક નારી શ્વાસ લેવા માંગે છે પોતાને સમય આપવા માંગે છે       જીવન એનું પોતાનું છે છતાં ,       જીવવાનું બીજા માટે છે  .       સમય એનો પોતાનો છે છતાં,       ખર્ચવાનો  બીજા માટે છે      'ઘર ' તો બધાનું છે પણ      'સંભાળવાનું ' તો એને  જ છે  !       દરેકના કામોને પોતાના સમજીને       પોતાની જાતને ભુલાવવાનું છે       બધા માટે એને  ઘસાવવાનું  જ છે સમય નથી એની  પાસે , પોતાના શોખ પુરા કરવા ખુદ ને નિહારવા , આત્મવિશ્લેષણ કરવા  ! મન પ્રમાણે જીવવા એની  પાસે સમય છે ?       એને  તો ફક્ત એક ઘડિયાળ બનીને જીવવાનું છે       જેને સતત અટક્યા વગર ચાલતા જ રહેવાનું છે       જીવન ના દરેક પડકારને  ખુશીથી ,વગર ફરિયાદે ,        ઝીલતા જ રહેવાનું  છે !        વિચારું છું ,     ...

કવિ ની કલ્પનામાં શું શું નથી આવતું ? સત્ય ની સંગાથે  બીજું પણ ઘણું બધું આવે છે          લીલાછમ વૃક્ષો          ખળખળ  વહેતી  નદીઓ          ઊંચા ઊંચા પહાડો          હરિયાળા ખેતરો નાના નાના સુંદર  ગામો અને સુંદર શહેરો ની સાથે સાથે સ્નેહ ના સંભારણા પણ આવે જ ને વળી  !!!

વિચારો અચાનક જ વાદળ ની જેમ કાગળ પર  વરસી પડે છે મનમાં ઉમટેલા ઉમંગો નું પુર પુરજોશમાં નદી ની જેમ વહેવા માંડે છે હૃદય ની લાગણીશૂન્યતાની  જગ્યાએ ભાવનાઓ સ્થાન લે છે ઊર્મિની જગ્યાએ  શબ્દો ! અને ત્યારે જીવનની રાહ જાણે સીધી સરળ ભાસે છે મંજિલ ખુબ નજીક  લાગે  છે પરિશ્રમની જગ્યાએ ઉત્સાહ સ્થાન લે છે  જયારે જયારે મનમાં વિચારોના વાદળ ઉમટે છે !!!

એક વખત હતો જયારે તું મને બેહદ ચાહતો હતો અને હું પણ ! મારી ચાહત નું તે  પ્રમાણ માંગ્યું હતું મેં કહ્યું હતું કે સમય આવશે  તો તારા માટે ઘરબાર છોડી દઈશ મારી ખુશીયો ને તિલાંજલિ આપીશ તું જે કહીશ તે કરીશ એટલા સુધી કે મારા પ્રાણ પણ આપી દઈશ આવું જ કહ્યું હતું ને મેં ?        મારી વાતો સાંભળી ને તું ખુબ ખુશ થયો હતો        થોડા દિવસ સુધી બધું બરાબર ચાલ્યું         આપણે  હળ્યા  ,મળ્યા,સાથે  સાથે ફર્યા         ખુબ ખુબ વાતો કરી         પણ અચાનક જ         મારી વફા ,મારી મુહોબ્બત તું ભૂલી ગયો         મને રૂસવા  કરીને તું  ચાલ્યો ગયો          આજે પણ પહેલાની જેમ જ          હું તારી રાહ જોઉ  છું પણ પહેલા  તું વહેલો મોડો આવવાનો તેની ખાત્રી  હતી જયારે આજનો ઇંતજાર  , કદાચ જીવનભર માટે ઈંતજાર  જ રહશે  !!!

મારા સ્મરણો માં તુ  ! મારી યાદો માં  તુ  ! મારી હર એક નજર ના નજારા  માં તુ  !             તારી પ્રત્યેક મુલાકાતના ઈંતજાર  માં             હંમેશ ની મારી ફરિયાદ માં તુ  ! શોધું તને છતાં ક્યાંય  ના મળે મારી આંખો થી છલકાતા ભાવો માં તુ  !             તારું જ વજુદ  છે  હવે મારું અસ્તિત્વ,             મારી પ્રત્યેક હકીકતની ,             વાસ્તવિકતા છે તુ  !!!

તારો ચહેરો  મુસ્કુરાતી શામ, સોનેરી સાંજનો સુરજ તુ  !          તારા બુંદે બુંદે છલકાતી શામ ,           વસંત નો અનેરો અનુભવ તુ  ! તારા સ્મરણો ની મહેકતી શામ પાનખર નો યાદગાર ખજાનો તુ  !            તારા સાનિધ્યમાં વહી જતી શામ ,            સમય ની અવિરત ધારા તુ  !

પહેલી નજરે જોયેલી બધી સખીયોમાં તારા સ્વભાવ ની ખરી પહેચાન થઇ હતી મને !       રાત -દિવસ ,મિનિટ  ને સેકંડ       હું તારા જ વિચારો કર્યા  કરતી       તને વારે વારે જોયા કરવાનું       તારા વિચારોનું એ  પ્રિય ચક્ર       મારા મગજ માં ઘુમ્યા  જ કરતુ 'તું ! હર ઘડી  હર પલ થતું મને એમ , કે રહે તુ  નજરો થી દુર, તો લાગે મને સારું કેમ ?        જયારે તુ મારી નજર સામે       બીજી સખીયોથી  હસતી-બોલતી ,       ફક્ત  મારાથી જ અબોલા લેતી ,       હું બસ તારા પર આંધી તુફાન થઇ વરસી પડતી ! પહેલી નજરે જોયેલી બધી સખીયોમાં એક તું જ વધુ પસંદ હતી મને !

જયારે મેં તને  પહેલીવાર મારી નજરે જોઈ , ત્યારે મારા મનમાં કંઈક  ગલગલી થઇ તારા વિચારો, તારી સુઝબુઝ તારી આદત મને ખુબ ગમી       થોડાક દિવસ તારી સાથે બોલી ના બોલી       ને પછી થયું બોલવાનું બંધ !       મોકો મળતા હું બોલતી ને       જવાબ તારી પાસેથી માંગતી  !       પણ તારું તો ધ્યાન જ નહોતું       અને મારો સવાલ જ કયો હતો ? એક વખત ફરી મને મોકો મળ્યો પણ મેં એ ફરી ગુમાવ્યો

પ્રકૃતિ ના અવનવા રંગોમાં હું તને જોઉં  છું ઠેર ઠેર ફેલાયેલી આ વનરાજીમાં તું બધે છવાયેલી  લાગે છે          ગુલાબી આકાશ           જાણે કે  તારો  ચહેરો !           અસ્ખલિત વહેતો નદીનો પ્રવાહ જોઉં           અને તારું હાસ્ય સંભારે છે મને ! હરિયાળા ખેતરો , તારા ખુશમિજાજ સ્વભાવ ની યાદ અપાવે છે લીલાછમ વૃક્ષોની જેમ તારો મળતાવડો મિજાજ દિલને ટાઢક  આપે છે           તને જોઉં છું  અને            પ્રકૃતિ ની છબી સમકક્ષ ઉભરે છે            પ્રકૃતિ ના અવનવા રંગો માં           હું બસ તને જ જોઉં છું !!!

તારી યાદોના ઊંડાણમાં ખોવાઈ જવું છે તારામાં ઓતપ્રોત થઈને મારે ખુદ માં જ સમાઈ જવું છે !          જ્યાં જ્યાં તું છે          ત્યાં ત્યાં હું છું           આપણે  એકબીજા ના સહારે           સર્વત્ર છવાઈ જવું છે ! વાતોની આપલે શમણાની આપલે આપણી  નાનકડી દુનિયામાં આજ સમાઈ જવું છે !         અહી મળશું કે ત્યાં મળશું         જ્યાં મળશું ત્યાં સંગ રહેશું         એકબીજામય થઈને         પ્રેમની દુનિયાના રાજા થવું છે ! હું બોલું અને તું  સાંભળે તું બોલે અને હું સાંભળું એવા વાતોના મહાસાગર માં ડૂબાઈ જવું છે તારી યાદોના ઊંડાણમાં ધરબાઈ  જવું છે.........!!!

જયારે જિંદગી  ના પાછલા તબકકે હું તારી સ્મૃતિ વાગોળીશ , ત્યારે મને મારા દુઃખી  અંતરપટ  પર સુખના વાદળ ઓળાતા  લાગશે          જયારે વીતેલી એ વાતોનો હું ઉલ્લેખ કરીશ          થયેલી મારી ભૂલ નો હું પશ્ચાતાપ કરીશ           ત્યારે મને મારા દુઃખી  અંતરપટ  પર            સુખના વાદળ ઓળાતા  લાગશે જયારે પાનખર ની પહેરામણી માં તારી વસંત મને યાદ આવશે ત્યારે મને મારા દુઃખી  અંતરપટ સુખના વાદળ ઓળાતા  લાગશે !!!

તમારું સ્મરણ સંભારી આવ્યું અને....       ઉઘાડી આંખોએ જોયેલા સોનેરી સપના         ઇન્દ્રધનુષ ના રંગો બની આકાશ માં ચમક્યા ! તમે યાદ આવ્યા અને ખળખળ વહેતી નદી સાંભરી  સુની વનરાજી માં સંભળાતા તમારા એ મીઠા સુર  જાણે નદી કાંઠે બેઠેલા ગોવાળ ની બંસરી માંથી છેડાયા !         તમે સાંભર્યા  અને ઘણું બધું સાંભરી આવ્યું         પરોઢે ટહુકતી એ કોયલનો કેકારવ ,         મંદિર ના ઘંટ નો એ મધુર ઘંટારવ ,        ફુલે ફુલે પ્રગટેલો એ વસંત નો ચમકાર ,        અને તમારી ડફલી એ વાગેલો          મારા ઝાંઝર  નો ઝમકાર ! હજુ પણ --------        તમે યાદ આવો છો         અને ઘણું બધું સાંભરી આવે છે !!!

કરવા બેઠી  હતી ગણિત , પણ સુઝ્યું મને ડ્રોઈંગ  !         કરવા બેઠી  હતી ડ્રોઈંગ ,         પણ સુઝી મને એક કવિતા લખતી હતી  હું એક કવિતા , પણ સુઝી મને રમત !         સુઝી મને રમત ત્યાં તો          મને યાદ આવ્યું કે કાલે પરીક્ષા છે અને હું ગણિત ને મગજ માં ઉતારવા તત્પર થઇ ગઈ  !!!'

શા માટે આવું બને છે ? હું સંબંધોને ઘનીષ્ટ  કરવા ઈચ્છું  છું ને સંબંધી દુર જાય છે ?       હું સુખી હોવા છતાં ,      મને ચારેકોર દુઃખ ની છાયા જ દેખાય છે      હું જેમ વધુ વિચારું ,સારું કરું      બધું ઉંધુ  જ થાય છે     હું વધુ મૂંઝાતી  જઉં  છું ----- હે પ્રભુ ,એવું કેમ ના થાય ? કે હું જીવવા ઈચ્છું અને યમરાજ નું શરણ મળી જાય ???

સાંજ નો અનુભવ થાય છે મને જયારે શીતલ હવા લહેરાય છે  મંદ મંદ વાતો અનિલ  જયારે પોતાની ખુશ્બુ ફેલાવે છે  ત્યારે સોનેરી સાંજ મહેકતી લાગે છે        નવવધુ ના ગુલાબી ગાલોમાં         હું સાંજનું પ્રતિબિંબ જોઉં છું        નવજાત અર્ભક ની આંખોમાં        ઉગતો સુરજ નિહાળું છું હર ખીલતી સવાર બાદ , સાંજ નો અનુભવ થાય છે મને  !

મને પ્રેમ થઇ ગયો છે આ પ્રકૃતિ સાથે , પ્રકૃતિ ની પ્રત્યેક વસ્તુ સાથે !      મને ખુબ ગમે છે આ નદી ,ઝરણા ,તળાવો ને  પહાડો        નીલરંગી આસમાનને નિહાળવાનું ,       અહીંતહીં ટહેલવાનું અને પ્રકૃતિ ના સૌન્દર્યનો આસ્વાદ માણવાનું        મને જાણે 'ગળથૂથી 'માંથી જ વરદાન મળ્યું છે મને ખુબ ગમે છે રંગબેરંગી ફુલો ,  ગુલાબ,મોગરો ,જાઇ  ,જુઈ ને ચંપો --- તેમના સ્પર્શથી હું અનેરો આનંદ  અનુભવું છું  , તેમની સુવાસથી જાણે હું પણ મહેકી ઉઠું છું ! લીલાછમ વૃક્ષોને જોઇને મારું હૈયું હાથ નથી રહેતું  તેમની શીતળ  છાયામાં મન મારું હરખાય છે ---       મને ખુબ ગમે છે અહીંના  માનવો ,      પ્રત્યેક માનવ સાથે મારે મૈત્રી કરાર કરવા છે        નાના શિશુઓને જોઇને મને બાળપણ યાદ આવે છે ,       તેમની નિર્દોષતા જોઈ તેમને ચૂમવાનું મન કરે છે।        પશુ -પક્ષીઓ ના તો ચિત્રો દોરવાનું મન થ...

આ નિરાશા નો જન્મ ક્યાંથી થયો ? જીવનપથ પર - ડગલે ને પગલે મળેલી હારથી , કે પછી મારા ખોટા વિચારથી આ નિરાશા જન્મી હશે ?       લઘુતા ગ્રંથી થી પીડાતી રહી છું       હંમેશા  હું દુભાતી રહી છું       કદાચ આત્મવિશ્વાસની કમીએ  જ       મારામાં નિરાશા જન્માવી છે ના---ના ,સાચું તો એ જ છે કે મારા જન્મ સાથે જ નિરાશા પણ જન્મી અને મારા મૃત્યુ પછી જ એ પણ મરશે  !

નહોતી ખબર મને કે આમ એક દિ ' હું આ દુનિયા માં પગ મુકીશ અન્જાન  માણસો ,બેજાન પથ્થરો , હવા, નદી ,ફુલો ને બાગ સાથે મારે ટૂંક સમયમાં જ પરિચય કેળવવો પડશે ને એમ કરવા જતા , મારે એકલા રહેવું પડશે અથવા તો ---- બધાના મેણા  સાંભળવા  પડશે ને એ પાછી  પણ હું બધા પર પોતાનો હક જમાવવા ચાહીશ ભલે કોઈને હું ગમું કે ન  ગમું !      નહોતી ખબર મને કે હું જિદ્દી  બનીશ       ને કોઈના આકરા  વેણ ઝીલી નહી  શકું       સચ્ચાઈનો સામનો કરવા અસમર્થ રહીશ       તુરંત રડી પડીશ ---- નહોતી ખબર મને !!!